Terug  
Wat is een Monowheel - Aanpak  - Achtergrond - Mijn Verhaal


Eind 2014 hoorde en las ik voor het eerst van de elektrische eenwieler. Merknaam was toen Solowheel.

Uiterst fascinerend, ik was er gelijk weg van. Het gemak de elegantie, compacte bouw, maar ook het principe van elektronisch stabiliseren.

Het bleek dat er in die tijd een aantal merken op de markt kwamen tgv het verlopen van het octrooi van Segway op het stabilisatie principe.

Waar de Segway lomp en log was, was de eenwielige opvolger fragiel en verfijnd. Paar maanden later kocht ik hem, de solowheel 1500W. Er was gewoon een Nederlandse importeur.

Dhr Vos van importeur Road-Runner had me verzekerd dat iedereen het kan leren: gewoon 3 wk lang elke dag een half uurtje oefenen, dan ben je zover.

Ik was toen al 68 jaar en was er niet echt gerust op, maar het klopte wel. Ook als je 68 bent is het te leren :-) Al moet gezegd worden dat het aanvankelijk een spannende onderneming was. Voor het vrije en relaxte gevoel wat dit vervoermiddel uitstraalt heb je aanzienlijk meer oefentijd nodig. Eigenlijk was ik pas zover in 2018, toen ik meedeed aan de door Urgenda georganiseerde Elfwegentocht.

Zomer 2018 kocht ik de opvolger, de InMotion V8. Grotere actieradius, wat sneller, maar vooral veel stabieler en daarmee zeer relaxt te berijden. Roadrunner was inmiddels gestopt met de verkoop van elektrische eenwielers. Moest uitwijken naar België.

De regelgeving leek nog niet veel duidelijker geworden. Op internet vond ik in hoofdzaak gedateerde informatie.

Op een directe vraag aan de RDW kwam het volgende antwoord: "Een elektrische eenwieler is een voertuig waar u niet mee op de openbare weg mag rijden. Ik heb geen informatie dat dit in de (nabije) toekomst gaat veranderen. S. Bangma 25 juli 2018". 

Ai, RDW is nog niet veel verder dan begin 2015. Dat moet betekenen dat er een zekere politieke onwil is, maar waarom? 

Naast het gegeven dat het zeer aangenaam is om met een elektrische eenwieler rond te rijden “je zweeft als het ware over de weg” is het ook een heel nuttig vervoermiddel. Dit geldt met name in de bebouwde omgeving.

De elektrische eenwieler is nl echt compact, weegt weinig dus heel gemakkelijk mee te nemen in bus of trein vormt daardoor geen belasting op fietsparkeerplaatsen, het relatief grote wiel heeft weinig last van oneffenheden hij is daardoor bijzonder veilig.
Na wat oefening kun je er bij snelheden van 5 - 25 km/uur zeer behendig mee manoeuvreren en als het even langzamer moet stap je af en draag hem als een koffertje of rolt hem voor je uit.

PS,  
Ondanks het bericht van de RDW in juli 2018 heb ik dat jaar, en ook in 2019 toch wel wat rondgereden op m’n elektrische eenwieler. Heb rondrijdend een aantal filmpjes gemaakt van Midden-Delfland, het gebied waar ik woon. [filmpjes] In 2020 werd ik, rustig rijdend op een fietspad net even buiten het dorp schipluiden, ingehaald door een motoragent. Hij vroeg me om te stoppen en aan hem uit te leggen waarom ik op een niet door de RDW gekeurd vervoermiddel op dit openbare fietspad reed. 

Ik heb toen iets van het verhaal hierboven verteld, maar het was duidelijk, de motoragent wilde handhaven en ik kreeg een bekeuring plus de verzekering dat bij een volgend treffen m’n elektrische eenwieler in beslag zou worden genomen ter vernietiging.

Kortom het lijkt de handhaving in Nederland duidelijk: De elektrische eenwieler is ongewenst en moet van de weg gehaald worden. Hoewel ik het daar hartgrondig mee oneens ben en ik ook geen onderbouwing weet, heb ik me wel neergelegd bij deze praktijk: Ik neem de handhavers serieus en kom niet meer op de openbare weg met m’n elektrische eenwieler.

ZOMER 2021,
Uiteindelijk zal er Europese regelgeving komen in harmonie met de landen waar nu al nationale regelgeving is mbt de zelfbalancerende elektrische eenwieler. Ook Nederland zal, gebonden als zij is aan de door de kamer aangenomen motie van Cem Laçin (Oktober 2020), op den duur ook m’n elektrische eenwieler accepteren op de openbare weg.
Zolang niets doen is teveel. Ik rij daarom toch weer wat rond, al was het maar om de mensen te laten wennen aan de toekomst.